Kaikoura - een waterig plaatsje

Na Christchurch vertrokken we naar Kaikoura. Kaikoura staat voor vele Straymensen bekend als een plaats om zeehonden,pinguins, dolfijnen, walvissen, orka's, speciale vissen en nog veel meer zeedieren te zien. Ongelovelijk veel zin had ik dus in deze plek!

De eerste dag dat we er aan kwamen waren we precies op tijd om mee te gaan walvisspotten. We zaten op een grote boot, met ontzettend comfortabele stoelen. In het midden stond een grote soort paal met stoelen erop voor de 'professionele' walvisspotters. Met een grote microfoon die ze buiten hingen konden ze de walvissen opsporen. 

De eerste walvis die we gevonden hadden bleek na 10 minuten te slapen, en aangezien het hoogepunt van een walvisspotten dan nog heel lang kon duren, vertrokken we naar een volgende walvis. Deze zat maar water te spuiten uit zijn spuitgat boven op haar hoofd, maar toch zaten we zenuwachtig te kijken naar of we zelf konden ontdekken wanneer hij onderwater ging, en dus het moment konden zien waarop de staart langzaam het water uitkomt en er weer in ging(oftewel, het hiervoor genoemde hoogtepunt voor de walvisspotter). Na een anatal minuten werd ons verteld dat hij zich klaarmaakte om te duiken, en inderdaad, daar kwam de staart al boven.

Terwijl we naar een volgende plek op het water vertrokken vertelden ze ons dat het te zien was aan dat de walvis zijn lichaam ging strekken. Daarnaast konden ze de walvis herkennen aan de vorm van de staart. Een walvis ligt met zijn romp aan de oppervlakte van het water, en zijn staart valt als ware naar beneden. Je ziet dus maar een klein deel. De spermwhale kan ongeveer 30 meter lang worden (als ik me dat goed herinner).

Hierna zagen we nog 2 andere walvissen, en heel wat plankton, gewone visjes, grotere visjes en een vissenkop(de engelse naam is de Sunfish, maar geloof me, het is net een vissenkop in een soort bubbel).

Terug in de hostel gingen we fish & chips halen bij een soort snackbar waar ieder buitenlander die daar gewerkt heeft wat op de muur had getekent en/of geschreven. Er waren echt ontzettend veel Nederlanders geweest!

De volgende dag verrtrokken we rond 9 uur naar de zeehondenkolonie.Dit is toch zo'n beetje de tweede plek geweest waar ik echt de eb en vloed heb gezien. We liepen namelijk over de stenen langs de zeehonden  waar op rond de tien meter afstand van moest houden. Door mijn onoplettendheid kwam ik eigen op een halve meter van een zeehond te zitten, maar die bleek gelukkig niets gemerkt te hebben. Ze kunnen op land namelijk zeer agressief zijn, terwijl ze in het water echt doetjes zijn. Ook zagen we nog een miljoen van de zeemeeuwen met hun pasgeboren kindmeeuwtjes, en nog een aantal van wat wij de pinguinvogel noemen. De echte naam weet ik niet, maar ach. Bij pinguinvogel krijgen jullie wel een idee. Op de terugweg, liepen we over de berg die aan het water lag (de rand van de peninsula) en dankzij zo'n informatiebordje heb ik opgemerkt dat eb en vloed inderdaad erg sterk zijn. De plekken waar we een uur ervoor nog gelopen hadden waren helemaal ondergestroomt met water. Briljant.

Inde halfmiddag/avond deden we niet veel meer dan eten en op het (stenen)strandje liggen en stenen gooien om stenen te breken. Die avond hadden we gepland om vroeg naar bed te gaan omdat we de dag erna om half 5 onze bedden uit moesten om te zwemmen met dolfijnen :) Alleen die avond raakten we aan de praat met de fransman, de italiaan en een duits meisje dat in de hostel werken(ik denk, nu nog steeds) en zo bestond de avond uit poolen en mooi teuten.

Zo gezegd, zo gedaan. Half 5 de wekker om dan 5.15 bij de Dolphin Encounter te staan, om dan half 6 met het busje in stijl (lees: wetsuit, duikbril, flippers onder je arm, en snorkel in de hand) naar de haven te worden gebracht waar we met boot en al in het water werden geladen. Prachtig om zo vroeg op een boot te zitten, midden op het water, en de zon te zien stijgen. Ik dacht dat mijn camera alles kon, maar helaas heeft hij gefaald een mooie foto te maken van dit natuurverschijnsel.

Al gauw zagen we wat dolfijnen boven het water uit springen, maar we vaarden door naar een grotere groep. Voor we het water in doken kregen we nog tips om dolfijnen naar ons toe te lokken. 1) geluiden maken, 2) naar beneden duiken en 3) als hun bewegen. En dus begonnen we, de groep, als een malle geluiden te maken als Oeh Oeh en Omuuh en wat je maar kan bedenken. Ze kwamen erg dichtbij, maar je mocht ze niet aanraken. Toen ik me zelf had herinnert aan hoe ik mijn snorkel leeg moest spuiten als hij vol zat met water besloot ik ook maar om te gaan duiken. en dat was het beste idee wat ik toen gekregen had. Verschillende keren had ik drie dolfijnen om me heen, een unieke keer zelfs zes, en ook 1 keertje twee waaronder een babydolfijntje. ZO ONTZETTEND SCHATTIG! Ik moest toen breeduit lachen, waardoor ik wel naar boven moest omdat ik allemaal zeewater in mn mond kreeg (Bah, superzout). Maargoed, ik bleef maar duiken en geluiden maken en kronkelen en tuimelen en aandacht trekken dat ik verschillende keren beetje ver van de boot ging of zelfs bijna tegen de boot aan ging. Alsof je daar op let als je van die prachtbeesten om je heen hebt! Het was ZO ontzettend gaaf. 

 Dit herhaalden we nog 3 keer, en aan het eind was ik kapot van het duiken en zwemmen, maar ik had ook een ontzettend voldaan en ongelovig gevoel. De droom die ik al jaren had, waar mijn hele reisplan mee begonnen was, was uitgekomen. Wat een top dag! En vergeten zal ik het niet, wantja. 12-12-12 is op zichzelf al een datum om te onthouden :)

In de middag sliepen we de nodige uurtjes en wilde ik gelijk foto's op de computer zetten. In de avond keken we een film (of serie) op tv, en boekten we onze bus terug naar Picton. Daarna boekten we nog 2 nachten meer in Kaikoura, en deden we niet veel meer dan wandelen, en dieren spotten. Één dag huurden we nog een fiets om naar de tunnels te fietsen waar toen op de dolfijnenzwemdag ontzettend veel dolfijnen te zien waren, maar helaas. Die dag niet.

Ook gingen we nog op jacht naar de pinguins die daar zouden zijn, maar ook daar hadden we pech in. Wel hadden we de Kiwi gehoord, wat toch een lichtpuntje was naast een ontzettend mooie zonsondergang vanaf de heuvel :)

Op een dinsdag vertrokken we naar Picton, waar we al geweest waren maar een verplichte stop was op onze route terug naar Auckland.